Και ναι επειδή βαριέμαι να κατεβάσω οτιδήποτε τώρα τελευτέα και το αισθάνομαι ακατοίκητο το κεφάλι μου θα χτυπηθώ λίγο μόνος μου παρέα με το παρακάτω τραγούδι.If you feel like it join me.
Από την άλλη πάλι διάβασα τη freedula σήμερα και ζήλεψα.Η μάλλον δε ζήλεψα απλά θυμήθηκα ότι κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν μετά από ένα χρόνο να διαβάζουν την εγκεφαλική σαβούρα που πετάω εδώ μέσα για να ηρεμήσω.Και η αλήθεια είναι ότι αυτά που αφήνω εδώ πέρα δεν είναι και τόσο ευχάριστα.Όλοι όσοι με διαβάζουν γνωρίζουν όλα αυτά για τα οποία μιλάω.Γνωρίζουν το μεροκάματο, την επαρχία, την μοναξιά, την μυρωδιά της βροχής επάνω στο χώμα, τα ρουσφέτια.Άσχετα όλα αυτά μεταξύ τους αλλά είναι όλα σε ένα καζάνι.Μέρος της καθημερινότητας μας.Μέρος της αναπόλησης του μυαλού μας.
Συνεχίζει να είναι άξιος απορίας ο λόγος που με διαβάζουν.Αφού γνωρίζω πολύ καλά ότι οι περισσότεροι μπαίνουν για να ταξιδέψουν στη blogoσφαιρα.Ποιος θέλει ένα μαλάκα να τους θυμίζει πάλι όλα αυτά που τους εκνευρίζουν και τους τη σπάνε;Εδώ μέσα το παραμύθι sells.Και αρκετά μάλιστα.Έτσι λοιπόν αγαπητέ συνάνθρωπε δε ξέρω τι σε κρατάει ακόμη εδώ μέσα.
Θα μπορούσα να πουλάω παραμύθι και να χαμογελάς.Προτίμησα να χαμογελάς με τον κυνισμό μου, τον αυτοσαρκασμό και το δίκιο μου και μετά να το ρίχνεις στην μικρή μου ηλικία για να αισθάνεσαι καλύτερα.Αλλά επειδή το πήρες προσωπικά και έδωσες αξία σε κάτι που εγώ δεν πολυενδιαφερόμουν σε ευχαριστώ και θα προσπαθήσω να αλλάξω.Μη το πάρεις στραβά.Δεν ενδιαφέρομαι επειδή έτσι είμαι.
Από την άλλη πάλι γνωρίζω ότι η γκρίνια καταντάει γραφική και σε βάθος χρόνου δε μπορείς να γκρινιάζεις συνέχεια διαφορετικά έχεις πρόβλημα.Να δημιουργείς όμως;Σίγουρα αυτό θα είναι μια πρόκληση.Τι λες;
Από την άλλη πάλι διάβασα τη freedula σήμερα και ζήλεψα.Η μάλλον δε ζήλεψα απλά θυμήθηκα ότι κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν μετά από ένα χρόνο να διαβάζουν την εγκεφαλική σαβούρα που πετάω εδώ μέσα για να ηρεμήσω.Και η αλήθεια είναι ότι αυτά που αφήνω εδώ πέρα δεν είναι και τόσο ευχάριστα.Όλοι όσοι με διαβάζουν γνωρίζουν όλα αυτά για τα οποία μιλάω.Γνωρίζουν το μεροκάματο, την επαρχία, την μοναξιά, την μυρωδιά της βροχής επάνω στο χώμα, τα ρουσφέτια.Άσχετα όλα αυτά μεταξύ τους αλλά είναι όλα σε ένα καζάνι.Μέρος της καθημερινότητας μας.Μέρος της αναπόλησης του μυαλού μας.
Συνεχίζει να είναι άξιος απορίας ο λόγος που με διαβάζουν.Αφού γνωρίζω πολύ καλά ότι οι περισσότεροι μπαίνουν για να ταξιδέψουν στη blogoσφαιρα.Ποιος θέλει ένα μαλάκα να τους θυμίζει πάλι όλα αυτά που τους εκνευρίζουν και τους τη σπάνε;Εδώ μέσα το παραμύθι sells.Και αρκετά μάλιστα.Έτσι λοιπόν αγαπητέ συνάνθρωπε δε ξέρω τι σε κρατάει ακόμη εδώ μέσα.
Θα μπορούσα να πουλάω παραμύθι και να χαμογελάς.Προτίμησα να χαμογελάς με τον κυνισμό μου, τον αυτοσαρκασμό και το δίκιο μου και μετά να το ρίχνεις στην μικρή μου ηλικία για να αισθάνεσαι καλύτερα.Αλλά επειδή το πήρες προσωπικά και έδωσες αξία σε κάτι που εγώ δεν πολυενδιαφερόμουν σε ευχαριστώ και θα προσπαθήσω να αλλάξω.Μη το πάρεις στραβά.Δεν ενδιαφέρομαι επειδή έτσι είμαι.
Από την άλλη πάλι γνωρίζω ότι η γκρίνια καταντάει γραφική και σε βάθος χρόνου δε μπορείς να γκρινιάζεις συνέχεια διαφορετικά έχεις πρόβλημα.Να δημιουργείς όμως;Σίγουρα αυτό θα είναι μια πρόκληση.Τι λες;